Choroby włosów

Choroby ropne, wywoływane przez bakterie chorobotwórcze, umiejscawiają się głównie na skórze i nie atakują włosów. Omawianie ich w kategorii chorób włosów uzasadnione jest tym, że mogą one występować m. in. na owłosionej skórzebakteryjne głowy. Występuje one, tak samo jak pasożyty, w środowiskach o zaniedbanej higienie. Choroby ropne owłosionej skóry głowy mogą występować pierwotnie, bądź także są powikłaniem wtórnym wielu innych chorób, priorytetowo wywołujących swędzenie (drapanie ułatwia wtargnięcie bakterii), jak np. przy wszawicy.

Zakażenie bakteryjne – liszajec

Na głowie ma możliwość umiejscowić się tzw. liszajec. Jest to bardzo częste zakażenie bakteryjne, spotykane w ogromnej liczbie przypadków na twarzy i rękach pomiędzy dzieci. Ze względu na niemałą zakażalność łatwo jest przenieść je na skórę głowy. Spostrzega się wtedy liczne, miodowożółte, wilgotne strupy rozsiane po całej głowie i częściowo zlepiające włosy. Same włosy modyfikacji nie wykazują. W niektórych miejscach, we wcześniejszych okresach choroby, można zaobserwować sączenie w postaci surowiczo-ropnej wydzieliny zasychającej w strupy. Leczenie polega na usuwaniu strupów maścią borno-salicylową bądź rtęciową, a następnie na stosowaniu maści chloromycetynowej, aureomycynowej lub sulfatiazolowej. W celach profilaktycznych skórę w sąsiedztwie przekształceń powinno się przemywać wiele razy w ciągu dnia spirytusem salicylowym. W przypadkach bardzo rozległych i uporczywych podaje się sulfatiazol bądź penicylinę ogólnie. W czasie leczenia konieczne jest bezwarunkowe przestrzeganie higieny i izolacja chorego od otoczenia (dzieci).

Kolejna ważna choroba włosów

Drugą chorobą, której omówienie w tym miejscu jest konieczne, jest ropne zapalenie torebek włosowych. Atakuje ona bezpośrednio narząd włosowo-łojowy i dlatego jest ściśle związana z chorobami włosów. W zasadzie choroba ta ma możliwość występować w każdym owłosionym miejscu skóry. Tu będą omówione zmiany występujące na głowie i brodzie u mężczyzn. Choroba polega na powstawaniu drobnych pęcherzyków albo krost ropnych na zapalnej podstawie, w większości wypadków przebitych włosem. W współzależności od tego, czy proces zajmuje tylko samo ujście torebki, całą torebkę, lub dosłownie tkankę mniej więcej torebki, odznacza się 3 odmiany choroby. W praktyce ma to mniejsze znaczenie, daje wyłącznie wskazówkę, że im proces jest głębszy, tym leczenie  trudniejsze. Małe krostki ropne na głowie mogą łączyć się w większe guzy ropne, które rozmiękają, tworząc liczne przetoki. Tego typu zmiany pozostawiają blizny.

Figówka – znana przewlekła choroba

Na brodzie, a w zdecydowanej mniejszości przypadków na głowie, zdarza się, że w szczególności przewlekła postać zapalenia torebek włosowych, zwaną figówka. Wykwity grudkowe i krostkowe mogą być odosobnione, bądź również zlewają się, wytwarzając większe, guzowate nacieki ropne o nierównej powierzchni. Występują one w większości wypadków na policzkach, brodzie, wardze górnej i w okolicy podszczękowej. Na powierzchni wykwitów pojedynczych i większych nacieków wytłumacza się strupy. Po pewnym czasie trwania choroby włosy stają się cieńsze i dają się łatwo wyeliminować wraz z torebką. W przypadkach wyjątkowych zmiany mogą dotyczyć brwi i rzęs.Leczenie figówki jest niezmiernie skomplikowane i długotrwałe. Najlepsze wyniki daje całkowite usunięcie włosów przy pomocy ręcznej epilacji. Potem wykorzystuje się maść z antybiotykami ogólnie; korzystnie działa aurecmycyna (maść 3-procentowa). Skórę twarzy powinno się odkażać spirytusem salicylowym, zaleca się także przestrzeganie higieny. Figówka brody przypomina bardzo zmiany wywołane chroba-wlosowpoprzez grzybicę strzygącą głęboką i w bardzo wielu przypadkach bywa z nią mylona. Grzybicę łatwo jest odróżnić, o ile już stwierdzone zostaną zmiany chorobowe w samym włosie. Podobnie jak grzybica, figówka może łatwo przenosić się przez narzędzia używane przy zabiegach kosmetycznych. Dlatego też jedną z podstawowych zasad zapobiegania jej jest przestrzeganie higieny w zakładach kosmetyczno-fryzjerskich. Ze względu na dość dużą zakażalność łatwo jest przenieść je na skórę głowy. Wyjaśnia się wówczas masowe, miodowożółte, wilgotne strupy rozsiane po całej głowie i częściowo zlepiające włosy. Same włosy przeróbek nie wykazują. W niektórych miejscach, we wcześniejszych okresach choroby, można zaobserwować sączenie w postaci surowiczoropnej wydzieliny zasychającej w strupy. Leczenie polega na usuwaniu strupów maścią borno-salicylową bądź rtęciową, a następnie na stosowaniu maści ehloromycetynowej, aureomycynowej lub sulfatiasolowej. W celach profilaktycznych skórę w sąsiedztwie przeróbek należy przemywać kilka razy w ciągu dnia spirytusem salicylowym. W przypadkach bardzo rozległych i uporczywych podaje się sulfatiasol bądź penicylinę ogólnie. W czasie leczenia konieczne jest bezwarunkowe przestrzeganie higieny i izolacja chorego od otoczenia (dzieci).

Poznaj inne dolegliwości włosów:

Łysienie - skąd się bierze, jak zapobiec jak sobie radzić?

Siwienie i wszawica włosów – dowiedz się jak z tym walczyć!

Dowiedz się wszystkiego o farbowaniu i nie tylko.

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *