• Listopad 4, 2011

Środki rozjaśniające do włosów

Do rozjaśniania włosów służą środki utleniające, pod wpływem, których barwnik włosowy staje się ciałem bezbarwnym. Kluczowym środkiem do rozjaśniania włosów jest woda utleniona.

Woda utleniona

Woda utleniona — H202 — w chemii nazywa się nadtlenkiem wodoru lub dwutlenkiem wodoru. Otrzymuje się go z nadtlenku barowego pod działaniem kwasu siarkowego; powstaje wtedy nadtlenek wodoru i siarczan barowy, który jako bardzo trudno rozpuszczalny w wodzie wydziela się w postaci białego osadu. Czysty nadtlenek wodoru jest gęstą, niebieskawą, bardzo nietrwałą cieczą, która łatwo rozkłada się i wybucha. W handlu spotyka się roztwory słabsze, wlosyzawierające 3—30% wody utlenionej. Roztwór 3-procentowy nazywa się potocznie wodą utlenioną i jest sprzedawany w aptekach, jako środek dezynfekcyjny i tamujący krwawienie. Roztwór 30-procentowy nazywa się perhydro1em. Co więcej fabryki wytwarzające farby do włosów produkują 6-procentową wodę utlenioną, tzw. stabilizowaną, gdyż wskutek zawartości środków hamujących wydzielanie się tlenu nie ulega ona rozkładowi.

Jakość rozjaśniania wodą utlenioną

Woda utleniona nie jest środkiem trwałym. Przechowywana przez dłuższy czas traci właściwości utleniające wskutek wydzielania się tlenu, wreszcie zmienia się w czystą wodę. Dlatego przy przechowywaniu nadtlenku wodoru trzeba pamiętać, jakie czynniki przyspieszają, a jakie hamują wydzielanie się tlenu z wody utlenionej. Przyspieszanie wydzielania się tlenu z H202 powoduje światło słoneczne, wysoka temperatura, zetknięcie ze sproszkowanymi substancjami lub nierównymi powierzchniami. O ile już przykładowo kroplę wody utlenionej naleje się na rękę, to wskutek nierównej powierzchni skóry kropla ta zbieleje od wydzielających się drobnych pęcherzyków tlenu. Wydzielanie się tlenu przyspieszają wszelkie zasady, przykładowo. amoniak, a dodatkowo związki działające zasadowo w roztworze wodnym, jak węglan amonowy czy też węglan sodowy.

Do środków hamujących wydzielanie się tlenu z wody utlenionej należą wszelkie kwasy , a ponadto co więcej mocznik. Nadtlenek wodoru powinno się przechowywać w miejscu suchym, chłodnym i ciemnym. żeby zapobiec jego rozkładowi pod wpływem światła słonecznego, wykorzystuje się butelek z ciemnego szkła. W szafce nie należy trzymać obok perhydrolu amoniaku, gdyż wydzielający się amoniak gazowy może spowodować przyspieszenie wydzielania się tlenu, a nawet rozsadzenie butelki z perhydrolem wskutek nagromadzenia się tlenu. Woda utleniona działa wysuszająco na skórę, a mocne jej roztwory działają żrąco, kreując na skórze białe plamy.

Działanie wody utleniającej na włosy

Woda utleniona działa utleniająco na barwnik włosowy. Barwnik ten wskutek utleniania zamienia się na ciało bezbarwne. Im dłużej woda utleniona działa na barwnik, tym więcej barwnika ulega utlenieniu, a zatem włosy stają się tym jaśniejsze. Korzystając z mocnych roztworów H202, działających poprzez dłuższy czas można włosy nieomalże całkiem odbarwić (włosy platynowe). Ażeby jednakże woda utleniona zetknęła się z barwnikiem, musi ona najpierw pokonać przeszkodę, jaką stanowią łuski włosowe i zdobyć się do kory włosowej. Toteż działanie wody utlenionej jest jakby dwustopniowe: najpierw uchyla łuski włosowe, torując sobie drogę do kory włosowej, a potem utlenia barwnik włosa. Tę dwustopniowość funkcjonowania wody utlenionej używa się do tzw. trawienia włosów, zwanego również blichowaniem.

Jeżeli już na włosy nałoży się wodę utlenioną na niedługi przeciąg czasu i spłucze ją, zanim włosy zaczną się rozjaśniać, uchyli ona tylko łuski włosowe. Trawienie włosów stosuje się przed farbowaniem barwnikami utleniającymi w celu ułatwienia farbie dostępu do kory włosowej. Jeżeli już zamierza się włosy nie tylko wytrawić, niemniej jednak także rozjaśnić, trzyma się wodę utlenioną o stosownej procentowości tak długo, dopóki włosy nie nabiorą pożądanego odcienia. Ponieważ woda utleniona działa osuszająco na włosy i skórę, nie trzeba myć włosów przed rozjaśnieniem, gdyż pozostająca na nich warstewka tłuszczu chroni je przed zbytnim wysuszeniem.

Przyrządzanie wody utlenionej o żądanej procentowości

W zakładach fryzjerskich do rozjaśniania i trawienia włosów wykorzystuje się wody utlenionej otrzymywanej poprzez należyte rozcieńczenie perhydrolu. Do rozjaśniania wykorzystuje się wodę utlenioną 6—12-procentową. Woda słabsza, zawierająca poniżej 6% H202, działa wolno i dlatego proces trwa bardzo długo. Utlenianie roztworem wody utlenionej o mocy ponad 12″/o jest szkodliwe dla włosów, a zarazem powoduje podrażnienie skóry głowy. Aby zdobyć ładny kolor włosów , a przy tym zachować ich połysk i zdrowie, trzeba stosować wodę utlenioną o niższej procentowości poprzez czas dłuższy, nie zaś skracać czas reakcji poprzez wykorzystanie wody utlenionej mocniejszej. Najprostszy, a zarazem najłatwiejszy do zapamiętania sposób przyrządzania z perhydrolu wody utlenionej jest następujący. Ponieważ perhydrol zawiera 30% H202, nalewa się do menzurki tyle centymetrów sześciennych perhydrolu, jak wiele % nadtlenku wodoru preferuje się posiadać w wodzie utlenionej i dopełnia wodą do 30 cm3. Otrzymuje się w ten sposób 30 cm3 roztworu. Jeżeli już potrzeba, przykładowo. 150 cm3 wody utlenionej 8-procentowej, to — ponieważ 150 : 30 = 5 — należy wlać pięć X 8 = 40 cm3 perhydrolu i dopełnić wodą do 150 cm3.

Do menzurki trzeba wlać obliczoną ilość perhydrolu, a więc w pierwszym przykładzie 32 cm3 i dopełnić wodą do żądanej ilości roztworu, tj. do 120 cm3. Identycznie w drugim przykładzie wlewa się do menzurki 33 cm3 perhydrolu i dopełnia wodą do 100 cm3. Woda utleniona jest nietrwała, toteż przyrządza się ją bezpośrednio przed każdym zabiegiem w ilości niezbędnej do jego stworzenia.

Przyspieszanie reakcji

By przyspieszyć reakcję wydzielania się tlenu z wody utlenionej, a tym samym skrócić czas trwania zabiegu, do wody utlenionej dodaje się parę kropel amoniaku. Szybsze wydzielanie się tlenu z wody utlenionej nie uzależniony jest od ilości użytego amoniaku, ale od jego istnienia w roztworze, gdyż amoniak nie bierze udziału w reakcji, jedynie ją przyspiesza (jest katalizatorem). Ponieważ amoniak jako zasada jest dla włosów szkodliwy oraz przy rozjaśnianiu nadaje włosom brzydki, rudawy odcień, należy używać go bardzo oszczędnie.

Amoniak wlewa się do roztworu w ostatniej chwili przed rozpoczęciem nakładania go na włosy. Jeżeli roztwór wody utlenionej z dodatkiem amoniaku zostanie przyrządzony za wcześnie, przed przygotowaniem włosów klientki do nałożenia roztworu, tlen będzie się z niego ulatniał i woda utleniona straci własną moc.

Zakończenie reakcji rozjaśniania włosów

Po uzyskaniu żądanego odcienia włosy powinno się umyć. Jednak dosłownie najdokładniejsze mycie, które oczyszcza powierzchnię włosów, nie usunie wody utlenionej znajdującej się wewnątrz włosa. Tlen, priorytetowo w ciepłym pomieszczeniu lub pod wpływem promieni słonecznych, może działać dalej i włosy będą się w dalszym ciągufryzura rozjaśniały. Dlatego po ukończeniu rozjaśniania należy zahamować dalsze utlenianie przez korzystanie spłukiwania kwasami. Dobre spłukanie wodą z octem lub kwasem cytrynowym posiada duże znaczenie, gdyż kwas przerywa reakcję utleniania włosów, a zarazem zaciska łuski włosowe, przywracając włosom zdrowy wygląd i połysk.

Inne środki do rozjaśniania włosów

Poza wody utlenionej do rozjaśniania włosów można stosować inne środki, które są oparte również na utleniającym działaniu wydzielanego tlenu. Do środków tych powinno się głównie tzw. biała henna.

Biała henna jest to biały proszek składający się z tlenku magnezowego, czyli tzw. magnezji palonej, nadtlenku magnezowego i soli amonowej, najczęściej węglanu amonowego. Nazwa „biała henna” pochodzi stąd, że proszek rozrabia się z wodą utlenioną na papkę, ogrzewając nad naczyniem z gorącą wodą, a następnie ciepłą papkę — tożsamo jak hennę — nakłada się na włosy. Działanie białej henny polega na utlenianiu barwnika włosów tlenem wydzielającym się z wody utlenionej, a przyspieszając działanie amoniaku przejmuje węglan amonowy. Poza wodą utlenioną do rozjaśniania włosów można stosować inne środki, które są oparte również na utleniającym działaniu wydzielanego tlenu. Do środków tych należy przede wszystkim tzw. biała henna.

Biała henna jest to biały proszek składający się z tlenku magnezowego, czyli tzw. magnezji palonej, nadtlenku magnezowego i soli amonowej, w znaczącej liczbie przypadków węglanu amonowego. Nazwa „biała henna” pochodzi stąd, że proszek rozrabia się z wodą utlenioną na papkę, ogrzewając nad naczyniem z gorącą wodą, a następnie ciepłą papkę — dokładnie tak samo jak hennę — nakłada się na włosy. Działanie białej henny polega na utlenianiu barwnika włosów tlenem wydzielającym się z wody utlenionej, a przyspieszając działanie amoniaku przejmuje węglan amonowy.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *